پرده را برداریم

بگذاریم که احساس هوایی بخورد .

بگذاریم بلوغ

زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند

بگذاریم غریزه پی بازی برود

کفش ها را بکند

و به دنبال فصول از سر گلها بپرد

بگذاریم که تنهایی آواز بخواند

چیز بنویسد

به خیابان برود .

کار ما شاید اینست

که در افسون گل سرخ شناور باشیم

کار ما شاید اینست

که میان گل نیلوفر و قرن

پی آواز حقیقت برویم .

از مرز خوابم می گذشتم ،

سایه تاریک یک نیلوفر

روی همه این ویرانه فرو افتاده بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

در پس درهای شیشه ای رویاها

در مرداب بی ته آیینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیلوفر روئیده بود

گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه نیلوفر برگرد همه ستونها می پیچد

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

نیلوفر رویید

ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید

من به رویا بودم

سیلاب بیداری رسید

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم  !

نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود

در رگ هایش ، من بودم که می دویدم

هستی اش در من ریشه داشت

همه من بود .

کدامین باد بی پروا

          دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

 

در تاریکی بی آغاز و پایان

دری به روشنی  انتظارم روئید

خودم را در پس آن تنها دیدم

و به درون رفتم :

اتاقی بی روزن تهی نگاهم را پر کرد .

سایه ای در من فرود آمد

وهمهء شباهتم را در ناشناسی خود گم کرد .

پس ، من کجا بودم ؟

شاید زندگی ام در جای گمشده ای نوسان داشت .

و من انعکاسی بودم

که بیخودانه همه خلوت ها را بهم می زد

و در پایان همه رویا ها در سایه بهتی فرو می رفت

 

من در پس در تنها مانده بودم

همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده ام

گویی وجودم در پای این در جا مانده بود .

در گنگی آن ریشه داشت .

آیا زندگی ام صدایی بی پاسخ نبود ؟

 

دراتاقی بی روزن انعکاسی سرگردان بود

و من در تاریکی خوابم برده بود

در ته خوابم خودم را پیدا کردم

و این هشیاری خلوت خوابم را آلود

آیا این هشیاری خطای تازه من بود ؟

 

در تاریکی بی آغاز و پایان

فکری در پس در تنها مانده بود

پس ، من کجا بودم ؟

حس کردم جایی به بیداری می رسم .

همه وجودم را در روشنی این بیداری تماشا کردم :

آیا من سایه گمشده خطایی نبودم ؟

 

در اتاق بی روزن

انعکاسی نوسان داشت .

پس من کجا بودم ؟

در تاریکی بی آغاز و پایان

بهتی در پس در تنها مانده بود

حرف ها دارم

 با تو ای مرغی که می خوانی نهان از چشم

و زمان را با صدایت می گشایی !

چه ترا دردی است

کز نهان خلوت خود می زنی آوا

و نشاط را از کف من می ربایی ؟

در کجا هستی نهان ای مرغ !

زیر تور سبزهای تر

یا درون شاخه های شوق ؟

می پری از روی چشم سبز یک مرداب ؟

یا که می شویی کنار چشمه ادراک بال وپر ؟

هر کجا هستی بگو با من .

روی جاده نقش پایی نیست از دشمن

آفتابی شو !

رعد دیگر پا نمی کوبد به بام ابر .

مار برق از لانه اش بیرون نمی آید .

و نمی غلتد دگر زنجیر طوفان بر تن صحرا .

روز خاموش است ، آرام است .

از چه دگر می کنی پروا ؟